Er is een verschil met vorig jaar. Olaf is veranderd. Of mijn verhouding tot Olaf is veranderd. Ik weet niet precies waar het 'm in zit. Vorig jaar was ik nog gewoon de vader en hij het kind. Nu zijn we wat meer elkaars gelijken geworden. Dat geldt inmiddels al bijna in letterlijke zin; hij komt immers al tot mijn neus, en hij zal me binnenkort wel voorbij gaan. Maar het geldt ook in figuurlijke zin, en daar gaat het me nu om. In het zwembad is hij nu degene die mij een trucje leert met de waterpolobal. Ik zie aan zijn ogen en ik hoor aan zijn opgewonden stem dat hij het leuk vindt dat ik naar hem luister, en hem probeer na te doen. Hij roept 'Goed zo, papa!' als ik de bal uit het water op laat springen en hard weggooi.
Bij het lummelen probeer ik te voorkomen dat hij de bal te pakken krijgt. Hij hangt op mijn schouders en duwt me zonder moeite volledig onder water. Hij wil me laten zien dat hij op een sport zit waar wat van je gevraagd wordt, en waar je wat moet kunnen incasseren. 'Mag dat allemaal bij waterpolo?', roep ik quasi verontwaardigd. Dan grijnst hij een beetje.
Maar op andere momenten kan hij ook geïrriteerd doen, of plotseling boos worden. Soms heeft hij daar ook best reden voor, en kan ik zijn reactie eigenlijk wel begrijpen. Ook een teken dat we meer gelijkwaardig worden.
Gelukkig komt hij nog steeds af en toe op me af om even een knuffel te geven en zijn hoofd tegen mijn schouder te leggen. Ik hoop dat hij op dat punt nooit zal veranderen.
maandag 2 september 2013
vrijdag 23 augustus 2013
Terugreis
Knooppunt Hazeldonk, gele nummerplaten, vuilwitte wolken in de lucht. Zondagmiddag rond drie uur. Nog zo'n 150 kilometer voor we thuis zijn. Ik zucht.
Dit is de derde dag van de reis, de dag waarop een einde aan de vakantie komt. Goed, ik heb morgen ook nog een dag vrij, maar dan zijn we weer in ons eigen huis. Dan zal alles toch al anders zijn. Anders dan in de afgelopen weken. Ruim drie weken zijn we voortdurend bij elkaar in de buurt geweest. Er is geen moment geweest waarop we niet in elkaars onmiddellijke nabijheid waren. We waren met z'n vijven bij het huisje, we gingen er met z'n vijven op uit, we gingen zelfs met z'n vijven boodschappen doen. Geen enkele keer hebben we ons opgesplitst, altijd waren we bij elkaar. Daar gaat straks een einde aan komen, onherroepelijk. Overmorgen zal ik om kwart over zes opstaan, terwijl de anderen nog slapen. Ik zal me douchen, aankleden, mijn pap eten, en de deur uitgaan. Ik zal de anderen achterlaten. Ik zal alleen op de fiets zitten, en daarna in de trein. De eenheid zal verbroken worden.
Ik zie de bekende borden boven de weg, de bekende plaatsnamen. Ik kan de opschriften op de reclameborden weer gewoon lezen. Dit is Nederland, ik ken het hier. Ik denk even terug aan het begin van de terugreis, drie dagen geleden. Hoe we nog één keer over de smalle en bochtige bergweggetjes naar de grote weg afdaalden. Ik zat grapjes te maken en luidruchtig te doen. De jongens hadden erg om gelachen. Nu zitten ze achter me met hun hoofdtelefoontjes op naar een film te kijken, en Esther zit naast me te lezen. Ze zijn zich er niet van bewust dat de tranen achter mijn ogen branden. Ze hoeven het niet te merken, ik hoef ze niet te belasten met mijn trieste gevoel. Het zal wel weer overgaan.
Dit is de derde dag van de reis, de dag waarop een einde aan de vakantie komt. Goed, ik heb morgen ook nog een dag vrij, maar dan zijn we weer in ons eigen huis. Dan zal alles toch al anders zijn. Anders dan in de afgelopen weken. Ruim drie weken zijn we voortdurend bij elkaar in de buurt geweest. Er is geen moment geweest waarop we niet in elkaars onmiddellijke nabijheid waren. We waren met z'n vijven bij het huisje, we gingen er met z'n vijven op uit, we gingen zelfs met z'n vijven boodschappen doen. Geen enkele keer hebben we ons opgesplitst, altijd waren we bij elkaar. Daar gaat straks een einde aan komen, onherroepelijk. Overmorgen zal ik om kwart over zes opstaan, terwijl de anderen nog slapen. Ik zal me douchen, aankleden, mijn pap eten, en de deur uitgaan. Ik zal de anderen achterlaten. Ik zal alleen op de fiets zitten, en daarna in de trein. De eenheid zal verbroken worden.
Ik zie de bekende borden boven de weg, de bekende plaatsnamen. Ik kan de opschriften op de reclameborden weer gewoon lezen. Dit is Nederland, ik ken het hier. Ik denk even terug aan het begin van de terugreis, drie dagen geleden. Hoe we nog één keer over de smalle en bochtige bergweggetjes naar de grote weg afdaalden. Ik zat grapjes te maken en luidruchtig te doen. De jongens hadden erg om gelachen. Nu zitten ze achter me met hun hoofdtelefoontjes op naar een film te kijken, en Esther zit naast me te lezen. Ze zijn zich er niet van bewust dat de tranen achter mijn ogen branden. Ze hoeven het niet te merken, ik hoef ze niet te belasten met mijn trieste gevoel. Het zal wel weer overgaan.
maandag 15 juli 2013
Slap
Dat zul je natuurlijk net weer zien: ga je over een paar dagen op vakantie, word je verkouden. Al vanaf vorige week voel ik me slap, heb ik een droge keel, zitten 's ochtends mijn oren dicht, en heb ik stijve spieren in de bovenrug. Kortom, de lappenmand. Daar zit je net op te wachten als je een flinke reis moet gaan ondernemen.
Het doet me sterk denken aan een situatie van, om precies te zijn, achtentwintig (28!) jaar geleden. Ik zou toen met een vriend van Nederland naar Zwiterland gaan fietsen. Een onderneming waar je toch als het even kan in blakende gezondheid aan begint. Maar de week voor vertrek voelde ik me zo slap al een vaatdoek; geen greintje pit zat erin. Ik ben toen zelfs nog in de weer geweest met vage homeopatische medicijnen, maar dat had (zoals ook eigenlijk wel te verwachten viel) niet het gehoopte resultaat. Ik weet nog goed dat ik me er behoorlijk druk over maakte, maar hoe het verder is gegaan nadat we eenmaal vertrokken waren, dat weet ik dan weer níet. Waarschijnlijk raakte het hele probleem snel op de achtergrond, omdat ik aan het eind van een dag fietsen ook een reden had om moe te zijn.
Grote kans dat het allemaal psychosomatisch is, dat weet ik ook wel. Maar intussen zit ik er maar mooi mee. Nou ja, vanavond dan maar weer vroeg naar bed, in de hoop dat goed slapen wat zal helpen. (Vorige week ben ik al een keer om tien uur naar bed gegaan, nog vóórdat de jongens naar bed gingen. Voor het eerst van mijn leven kwamen de jongens mij nog even een zoentje geven, in plaats van andersom. Goed en lang geslapen, maar geholpen heeft het niet.)
Het doet me sterk denken aan een situatie van, om precies te zijn, achtentwintig (28!) jaar geleden. Ik zou toen met een vriend van Nederland naar Zwiterland gaan fietsen. Een onderneming waar je toch als het even kan in blakende gezondheid aan begint. Maar de week voor vertrek voelde ik me zo slap al een vaatdoek; geen greintje pit zat erin. Ik ben toen zelfs nog in de weer geweest met vage homeopatische medicijnen, maar dat had (zoals ook eigenlijk wel te verwachten viel) niet het gehoopte resultaat. Ik weet nog goed dat ik me er behoorlijk druk over maakte, maar hoe het verder is gegaan nadat we eenmaal vertrokken waren, dat weet ik dan weer níet. Waarschijnlijk raakte het hele probleem snel op de achtergrond, omdat ik aan het eind van een dag fietsen ook een reden had om moe te zijn.
Grote kans dat het allemaal psychosomatisch is, dat weet ik ook wel. Maar intussen zit ik er maar mooi mee. Nou ja, vanavond dan maar weer vroeg naar bed, in de hoop dat goed slapen wat zal helpen. (Vorige week ben ik al een keer om tien uur naar bed gegaan, nog vóórdat de jongens naar bed gingen. Voor het eerst van mijn leven kwamen de jongens mij nog even een zoentje geven, in plaats van andersom. Goed en lang geslapen, maar geholpen heeft het niet.)
vrijdag 12 juli 2013
Nog een week
Volgende week rond deze tijd zit ik in de auto, op een snelweg in Spanje. Ik zal dan al een reisdag en een overnachting achter de rug hebben, en er zal me nog een overnachting en reisdag te wachten staan. Drie dagen in de auto om op de vakantiebestemming aan te komen; een afstand van 2400 kilometer. Een ontiegelijk eind rijden dus. Het is niet iets waar ik nou echt naar uitkijk, maar aan de andere kant lijkt het mij ook wel bijzonder om zo in drie dagen over de kaart van Europa naar beneden te zakken, helemaal tot aan de Spaanse zuidkust.
Ik heb eigenlijk nog nooit door het westen van Frankrijk gereden, en in Spanje ben ik zelfs nog nooit geweest. De reis zelf zal dus ook al nieuwe indrukken op gaan leveren. Dat is andere jaren wel anders geweest. Vooral bij de passage van Metz en Nancy heb ik al regelmatig gedacht 'O ja, na deze heuvel kun je straks ineens de stad zien liggen', of 'Daar heb je die kerk weer die zo vlak langs de weg staat'. In de contreien van Metz en Nancy moet ik overigens altijd weer denken aan de keer dat we terugkeerden uit Zuid-Frankrijk, in een jaar dat er nog maar één kind op de achterbank zat. De dag begon al een beetje op zijn eind te lopen, we hadden het grootste deel van de reis al achter de rug (we waren alweer op bekend terrein aangekomen!), Olaf lag in zijn stoeltje rustig te slapen, en in de auto klonk een CD van Dido, die we in de vakantie veel gedraaid hadden. Het was zo'n moment waarop muziek en sfeer voor altijd met elkaar verbonden raken. Het horen van die CD brengt mij zo weer terug op die snelweg in het noordwesten van Frankrijk. Ook de CD Rattlesnakes van Lloyd Cole & The Commotions brengt zoiets teweeg: bij die muziek zit ik in gedachten weer op een camping in de buurt van Martigny. Ik ben benieuwd of de komende vakantie ook weer van dat soort herinneringen zal opleveren.
Toch wel een onwerkelijk idee, dat ik volgende week op de borden langs de weg Madrid aangegeven zal zien staan, dat ik bij het tanken (want dat zal volgende week veelvuldig gaan gebeuren) volop Spaans om me heen zal horen, een taal die ik totaal niet machtig ben. Maar eerst komt er nog een weekend aan. Een weekend waarin ik in gedachten waarschijnlijk al veel met het aanstaande vertrek bezig zal zijn.
Ik weet trouwens nu al wat ik aanstaande woensdag, als ik van kantoor naar het station ben gefietst, zal denken op het moment dat ik mijn fiets op slot zet: 'Zo, jou zie ik pas over een paar weken weer.' Met meteen daar achteraan de gedachte 'als alles goed gaat tenminste'. Want zo ben ik dan ook wel weer.
Ik heb eigenlijk nog nooit door het westen van Frankrijk gereden, en in Spanje ben ik zelfs nog nooit geweest. De reis zelf zal dus ook al nieuwe indrukken op gaan leveren. Dat is andere jaren wel anders geweest. Vooral bij de passage van Metz en Nancy heb ik al regelmatig gedacht 'O ja, na deze heuvel kun je straks ineens de stad zien liggen', of 'Daar heb je die kerk weer die zo vlak langs de weg staat'. In de contreien van Metz en Nancy moet ik overigens altijd weer denken aan de keer dat we terugkeerden uit Zuid-Frankrijk, in een jaar dat er nog maar één kind op de achterbank zat. De dag begon al een beetje op zijn eind te lopen, we hadden het grootste deel van de reis al achter de rug (we waren alweer op bekend terrein aangekomen!), Olaf lag in zijn stoeltje rustig te slapen, en in de auto klonk een CD van Dido, die we in de vakantie veel gedraaid hadden. Het was zo'n moment waarop muziek en sfeer voor altijd met elkaar verbonden raken. Het horen van die CD brengt mij zo weer terug op die snelweg in het noordwesten van Frankrijk. Ook de CD Rattlesnakes van Lloyd Cole & The Commotions brengt zoiets teweeg: bij die muziek zit ik in gedachten weer op een camping in de buurt van Martigny. Ik ben benieuwd of de komende vakantie ook weer van dat soort herinneringen zal opleveren.
Toch wel een onwerkelijk idee, dat ik volgende week op de borden langs de weg Madrid aangegeven zal zien staan, dat ik bij het tanken (want dat zal volgende week veelvuldig gaan gebeuren) volop Spaans om me heen zal horen, een taal die ik totaal niet machtig ben. Maar eerst komt er nog een weekend aan. Een weekend waarin ik in gedachten waarschijnlijk al veel met het aanstaande vertrek bezig zal zijn.
Ik weet trouwens nu al wat ik aanstaande woensdag, als ik van kantoor naar het station ben gefietst, zal denken op het moment dat ik mijn fiets op slot zet: 'Zo, jou zie ik pas over een paar weken weer.' Met meteen daar achteraan de gedachte 'als alles goed gaat tenminste'. Want zo ben ik dan ook wel weer.
Abonneren op:
Reacties (Atom)