Volgende week rond deze tijd zit ik in de auto, op een snelweg in Spanje. Ik zal dan al een reisdag en een overnachting achter de rug hebben, en er zal me nog een overnachting en reisdag te wachten staan. Drie dagen in de auto om op de vakantiebestemming aan te komen; een afstand van 2400 kilometer. Een ontiegelijk eind rijden dus. Het is niet iets waar ik nou echt naar uitkijk, maar aan de andere kant lijkt het mij ook wel bijzonder om zo in drie dagen over de kaart van Europa naar beneden te zakken, helemaal tot aan de Spaanse zuidkust.
Ik heb eigenlijk nog nooit door het westen van Frankrijk gereden, en in Spanje ben ik zelfs nog nooit geweest. De reis zelf zal dus ook al nieuwe indrukken op gaan leveren. Dat is andere jaren wel anders geweest. Vooral bij de passage van Metz en Nancy heb ik al regelmatig gedacht 'O ja, na deze heuvel kun je straks ineens de stad zien liggen', of 'Daar heb je die kerk weer die zo vlak langs de weg staat'. In de contreien van Metz en Nancy moet ik overigens altijd weer denken aan de keer dat we terugkeerden uit Zuid-Frankrijk, in een jaar dat er nog maar één kind op de achterbank zat. De dag begon al een beetje op zijn eind te lopen, we hadden het grootste deel van de reis al achter de rug (we waren alweer op bekend terrein aangekomen!), Olaf lag in zijn stoeltje rustig te slapen, en in de auto klonk een CD van Dido, die we in de vakantie veel gedraaid hadden. Het was zo'n moment waarop muziek en sfeer voor altijd met elkaar verbonden raken. Het horen van die CD brengt mij zo weer terug op die snelweg in het noordwesten van Frankrijk. Ook de CD Rattlesnakes van Lloyd Cole & The Commotions brengt zoiets teweeg: bij die muziek zit ik in gedachten weer op een camping in de buurt van Martigny. Ik ben benieuwd of de komende vakantie ook weer van dat soort herinneringen zal opleveren.
Toch wel een onwerkelijk idee, dat ik volgende week op de borden langs de weg Madrid aangegeven zal zien staan, dat ik bij het tanken (want dat zal volgende week veelvuldig gaan gebeuren) volop Spaans om me heen zal horen, een taal die ik totaal niet machtig ben. Maar eerst komt er nog een weekend aan. Een weekend waarin ik in gedachten waarschijnlijk al veel met het aanstaande vertrek bezig zal zijn.
Ik weet trouwens nu al wat ik aanstaande woensdag, als ik van kantoor naar het station ben gefietst, zal denken op het moment dat ik mijn fiets op slot zet: 'Zo, jou zie ik pas over een paar weken weer.' Met meteen daar achteraan de gedachte 'als alles goed gaat tenminste'. Want zo ben ik dan ook wel weer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten